ÖLÜMÜ YAZMAK


Yazamıyorum. Sigaram elimde kahvem yanımda bilgisayarım açık ama aklıma hiç birşey gelmiyor. Ölüm hakkında bir yazı yazmam gerek ama yazamıyorum. Önümde bembeyaz bi ekran öylece duruyor. Neyse ki simdi düşüncelerimi daha doğrusu yazamadığımı yazıyorum. Yavaş yavaş satırlar çoğalıyor. Ölüm hakkında onca yazı yazdıktan sonra neden simdi kitlendim bilmiyorum. Üstelik ölüme bu kadar yakınken. Belkide yeterince tanımıyorum onu. Ama tanışırsam dönüp yazmak gibi şansım da yok. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Bilgisayarı kapatı p yatabilirim. Ama yatmak istemiyorum. Uyku çok gereksiz geliyor bana. Yakında zaten sonsuz uykuya yatıcam. Yine burnum kanıyor. Uzun sure kanamamıştı. Hatta iyileştiğimi bile düşünmeye başlamıştım. Şimdi ise klavyemin rengini koyu kırmızıya dönüştürüyor. Tansiyonum yine düşüyor. Ellerim titriyor. Ve burnumdan gelen kan hiç olmadığı kadar çok. Tanrım yazamıycam. Komik, en basta yazamıyorum diye başlamıştım şimdi ise gerçekten yazamıycam. Gözlerim kararıyor. Azrail sandığımdan daha çabuk özledi beni galiba. Başım çok ağrıyor. Dayanamıyorum. Demek ki bu son yazımmış. En azından yazarken ölücem. Evet, benim için mükemmel bi son. Ne olursa olsun yazmayı bırakmıycam. Son nefesimi verirken ellerim klavyenin üzerinde olacak. Benim gibi ölüm üzerine yazan bi yazara bu yakışır. Şimdi gerçekten ölümü yazıcam hemde kendi ölümümü. Yapılmamış bişey. Tanrım çok şanslıyım. Vücudum ağırlaşıyor sanki. Başımı taşımakta zorlanıyorum. Artık bitiyor sanırım. Üşüyorum çok üşüyorum ve burnum hala kanıyor. Umarım birileri bunu okumayı akıl eder. Canim yanıyo. Artık dayanawdnıoqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqq q



ERDEM ASAN